Jeden z wierszy Mirona Białoszewskiego ubrałem we wdzianko komiksowe. Spodobało się. Cieszy mnie najbardziej, że mimo kojarzenia komiksu tak a nie inaczej okazał się formą, w której można 'błysnąć' i nie być przy tym śmieszno-komiksowym. Bo wbrew pozorom to bardzo wdzięczna forma przekazu - przystępna, można poszaleć graficznie i przekazać coś więcej niż bach, ciach, prach ;D
Ołówek, cienkopis, kolorki tabletem, plus jakiś gradient, plus jakaś teksturka. Wersja w kolorze poszła na konkurs. Druga to sam lajnart. Dwie pozostałe w czerni i bieli - ostatnia na haj kontrast wariacja.
